Verwacht het ongelofelijke, wees alert en laat u verrassen voor wat komen gaat.

Tijdens mijn Silver Explorer Artic Cruise heb ik geleerd om voor deze 3 dingen voorbereid te zijn. Terwijl het expeditieteam en de kapitein weten waar het schip naartoe moet varen en weten welke plaatsen ze willen bezoeken, hangt alles af van het ijs, welke dieren gezien worden en de zee of het weer.

Deze ervaringen maakten een diepe indruk op mij; hieronder deel ik meer details van de bestemmingen en activiteiten die we dagelijks gedaan hebben zodat u kunt lezen wat u kan verwachten van deze merkwaardige reis.

 

         
Gary Bembridge

 
 
Dag 1 - Tromso


Ik ging aan boord op de Silversea Silver Explorer in Tromso in het noorden van Noorwegen voor één van de 10-nachten cruise naar de noordpool. Gedurende het seizoen doet het reizen van Tromso naar Longyearbyen op Svalbard.
Ik was niet zeker wat we konden verwachten van een expeditieschip en vroeg me af of het erg ruw en basic zou zijn maar ik was onder de indruk vanaf het moment dat ik het schip aangemeerd zag liggen in het midden van de stad. Het zag er nieuw uit, hoewel het gebouwd is in 1989 en gebruikt is door verschillende rederijen voordat het overgenomen en gerestyled is door Silversea in 2007.

Van zodra ik aan boord stapte, was ik omringd door luxe, zoals je verwacht van deze luxe-rederij.
Op de eerste avond stelde de expeditie-verantwoordelijke ons zijn 11-tallig team voor dat meerdere nationaliteiten bevatte en experts in ornitologie, Noordpoolgeschiedenis, zeedieren, vissen, een natuurdeskundige, een fotograaf en 2 veiligheidsmensen voor ijsberen.

 
Dag 2
 

Een dag op zee. We konden lezingen volgen over de ‘vogels op Svalbard’ en ‘Artic Ocean Spring Bloom’ om ons voor te bereiden op onze eerste stop op Bear Island. Er was ook een verplichte briefing over de richtlijnen om de Noordpool te bezoeken en het gebruik van de zodiacs die ons elke dag brachten naar de bezienswaardigheden.

‘s Avonds hadden we een cocktaildiner waarbij de kapitein Tillyikons ons welkom heette en zijn bemanning voorstelde. Ik werd uitgenodigd aan zijn tafel met twee andere koppels en luisterde naar zijn boeiende verhalen, waaruit de ruime ervaring als kapiten in het Noordpoolgebied sprak.


Dag 3 -Bear Island
 
 
 
 
 

Na bijna 30 uren varen vanuit Tromso kwamen we aan bij het verre Bear Island (Bjornoya). Het kleine eiland van 19 op 14 kilometer heeft een klein bemand meteorologisch station op het noorden van het eiland maar de dichtsbijzijnde dorpje is meer dan 100 kilometer verder in Tromso en Longyearbyen op Svalbard.

Wanneer we het zuiderse deel van het eiland met een zodiac verkennen, hebben we een prachtig uitzicht en geluid. Er waren honderduizenden vogels die rondvlogen tussen de kliffen en omringd werden door hun eigen lokroepen. Soms zijn hier meer dan een miljoen vogels!

Bij het langzaam varen langs sommige grotten en cliffen zag ik verschillende vogels zoals bijvoorbeeld papegaaiduikers, zeekoeten en meeuwen. Er zijn meer dan 120 soorten vastgesteld op het eiland waarvan er minstens 30 aan het broeden zijn!
De expeditie leider, John Fonseca die onze zodiac begeleidde, vertelde ons dat zeekoeten eieren hebben die op peren lijken zodat ze niet van de kleine richels zullen rollen. Elk ei heeft aparte tekens zodat de ouders hun ei terug kunnen vinden tussen de duizenden die daar liggen. Eens de kuikens geboren zijn, is het te gevaarlijk voor hen om op die richels te blijven en worden ze door hun ouders in het water aangemoedigd om van de kliffen te springen, nog voordat ze kunnen vliegen. Wederom heeft iedere zeekoet een apart geluid waarnaar we hebben geluisterd wanneer we naar dit natuurverschijnsel zijn blijven kijken.

In een kleindere baai lagen de restanten van een roestend Russisch schip genaamd ‘de Petrozavodsk’ dat schipbreuk leed op 11 mei 1999. Het schip voer van Tromso naar Longyearbyen en zowel de kapitein en de eerste officier waren dronken. Zij hadden dus niet gezien dat ze recht op het enige kleine obstakel aan het varen waren tussen de twee bestemmingen. Wanneer de winter begon, kwam er meer ijs en meer risico dat rotsblokken zouden vallen en werd het schip achtergelaten met de bedoeling dit volgende zomer te komen halen. Maar het ijs had andere plannen met het schip en rukte delen van het schip weg waardoor het waardeloos bleef. Elk jaar blijft er minder van het schip over. Tegen 2016 zou het zelfs kunnen dat de resten die we gezien hebben, weggetrokken zijn door het ijs.

We konden niet de Bjornoya Radio-vestiging in het noorden bezoeken, waar gewoonlijk veel papegaaiduikers in de regio zijn, omdat de zee grote golven had die we niet konden bevaren met de zodiac. Dus gingen we noordwaarts naar Svalbard. Het station was waarschijnlijk meer teleurgesteld dan wij omdat zij maar twee of drie schepen op bezoek krijgen per jaar.

Net nadat we het eiland verlaatten, vertraagdde het schip omdat walvissen in de buurt aan het eten waren. De boeg werd geopend zodat we deze dieren konden bekijken, de tweede grootste walvissen na de Blauwe walvissen zo dicht bij het schip!

Ze worden maximaal 27 meter lang en wegen tot 74 ton. We konden de top van hun immense lijf en hun grote vin bekijken wanneer ze naar boven kwamen om te eten. Dan duiken ze meters in de diepte en nemen ze een immense hoeveelheid water naar binnen om dan het water los te laten zodat de vissen die achterblijven op te eten. Men denkt dat zij rond de 94 jaar oud worden! In de verte konden we ook nog enkele bultruggen van het schip weg zien zwemmen.

 
     
 
Dag 4 - Burgerbukta
     
 
 
 
 

Bij het aanbreken van de dag vaarden we naar het waanzinnige landschap van Burgurbukta in Svalbard. Het was heel de nacht licht gebleven door de Middernachtzon. Bij het opendoen van de gordijnen zag ik als eerste zicht gletsjers en drijvende ijsbergen, wanneer ik het balkonraam opendeed,kon ik het ijs horen kraken. Een enorme ervaring om dit in het echt te zien en te horen en niet in een documentaire of foto. Maar.. een grotere bedreiging kondigde zich nog geen uur later aan.

Het expeditieteam had de eerste ijsbeer gezien. De plannen om met de zodiac te gaan varen werden aangepast zodat wij de later beren op hun beurt konden bekijken en daarna de gletsjers van dichterbij konden gaan bekijken.

De ijsbeer had een viesbruine kleur en niet de ongerepte witte kleur zoals we verwachtten. Wanneer Kit Van Wagner van het expeditieteam uitleg gaf, leerde ik dat hun vacht doorzichtig is en niet wit én dat deze beer zowel vuil was van het reizen door vuile gebieden maar ook het landschap weerspiegelde.

Het is ongewoonlijk om hen te zien op het eiland in de zomer doordat zij normaal met het ijs mee varen wanneer dat verderdrijft in de lente. Dáár vinden ze hun favoriete voedsel.

Onze weg banen door de ijsbergen en de gletsjer verkennen was een hoogtepunt. Vele van de ijsbergen hadden een diepblauwe kleur. Dit is oud ijs dat hechter aan elkaar hangt en dus minder luchtbellen bevat. Wanneer we tussen ze vaarden konden we zien dat enkel 10% van een ijsberg boven water is. Zodiacs moeten wel 200 meter van de gletsjer weg blijven want als er een stuk afbreekt, kan dit grote golven maken.

Gnalodden
In de namiddag gingen we naar Gnalodden. Jagers verbleven vroeger in de kleine hutten in de herfst om te jagen op zeehonden en ganzen en in de strenge winters jaagden ze dan op ijsberen en poolvossen.

De meest befaamde was een vrouwelijke jager, Wanny Wolstad, die 5 seizoenen kwam jagen in de jaren ’30. Op twee van die seizoenen bracht ze zelfs haar tiener zonen mee. Ze daagde de voornamelijk mannelijke jagerswereld uit!

De hut was klein en zou helemaal geisoleerd zijn van de buitenwereld tot de zomer wanneer de schepen weer in de buurt konden komen. ‘s Nachts bedekten ze de ramen van de hut die uitstekende spijkers hadden zodat beren geen kans hadden om te krassen en in te breken.

Vanuit haar verhaal en dat van andere gekende jagers dat Sven Voege van het expeditieteam vertelde, leerde ik dat de meest bekende jager in Svalbard Henry Rudi was die leefde van 1899 tot 1970. Hij was gekend als de ‘koning van de ijsberen’ en verbleef 27 winters al jagend en doodde 713 beren tussen 1908 en 1948 waarvan 115 alleen in 1937. Zijn methode was welliswaar medogeloos: een zelfschietende val met vlees dat de beer lokt wat dan een geladen pistol doet schieten wanneer het vlees genomen werd.

Dit was de eerste stop dat ik het gevaar besefte van de ijsberen. Er zijn meer dan 3000 ijsberen op Svalbard en minder dan 25000 inwoners, welke beschouwd kunnen worden als voedsel als de ijsberen de kans krijgen. Op elke stop verkent Silversea voor de excursies eerst het gebied, om dan gewapende veiligheidsmensen voor te laten gaan.

Het landschap was beeldschoon met een waaier aan wilde vogels op Gnalodden, inclusief hordes van schreeuwende meeuwen op de 720-meter hoge berg die vliegen als een nevel over de hut.

 
 
Dag 5 - Alkhornet
 
 
 
 

Onze stop in Alkhornet was een groot genot. Het plan was om naar boven te wandelen op de heuvel, vergelijkbaar met Gnalodden maar met het leuke verschil dat we hier rendieren tegenkomen.

We zagen er veel, met hier en daar een ondeugende poolvos die de rendieren lastig viel en hem volgde voordat de rendieren op hun beurd de poolvos volgde! Het was amusant om te zien dat de dieren zich vermaakten terwijl ze zich niet bedreigd voelden door mekaar.

De poolvos had een bruine kleur als zomervacht om niet op te vallen in de omgeving. Gedurende de winter worden zij helemaal wit om op te gaan in het landschap dat bedekt is met sneeuw. Ze komen voor in Groenland en de Noordpool.

De rendieren stoorden zich niet aan ons gezeldschap en we konden heel dicht tot bij hen komen, hoewel ze ons goed in het oog hielden. We waren gewaarschuwd dat we ze beter niet benaderden maar dat zij ons kunnen benaderen aangezien ze nieuwschierig zijn. Hun enorme gewei, dat heel oncomfortabel lijkt om mee rond te wandelen, valt er elk jaar af om weer opnieuw te groeien.

Aan de overkant van de baai zien we in de verte Barentsburg, de Russische koolmijn en de grootste nederzetting op Svalbard waar ongeveer 500 mensen wonen en werken.

 

Poolepynten
De hoogtepunten kwamen nu snel na mekaar met de namiddagtrip naar Poolepynten op het Prins Karls Forland-eiland. Hier zagen we een bijna surrealistisch uitzicht of een grote groep mannelijke walrussen die lagen te luieren op het strand. Deze gigantische beesten negeerden ons ondanks dat we maar 30 meter van hen af stonden. Enkelen stonden op om te gaan spelen in het ijskoude water. Ik was door hen gefacineerd en ik voelde mij alsof ik naar een groep mopperige, zuchtende en opgeblazen oude mannen aan het kijken was, die van de zon aan het genieten waren na een zware maaltijd

   
 
Dag 6 - Cruisen op het ijs
 
 

Wanneer ze mij vragen wat mijn favoriete plaatsen in de wereld zijn waar ik geweest ben, zal de Noordpool helemaal bovenaan staan. We zeilden zover naar het noorden als we konden en cruisde langs en doorheen de rand van de ijskap, in het drijvende ijs om wilde dieren te vinden.

Dit was het dichtste dat we bij de noordpool konden komen via schip, om daar te komen moet men normaal gezien van boord en 800km wandelen (of vliegen) op het vaste ijs.

Onze cruise heeft zich het verste gewaagd in het noorden sinds in 2 jaar. Als bonus zagen we nog een ijsbeer die wandelde over het ijs én een behoedzame zeehond.

Het zee-ijs is continu in beweging en de Noorweegse overheid geeft elke weekdag om 15u een kaart uit waar het ijs is die dag. Het wordt geklassificeerd in kleuren met door rood aangegeven waar het ijs het dikst is. De Silver Explorer heeft een romp dat ontwikkeld is om door het ijs te duwen dat 7/10 bepaald is (7 delen ijs / 3 delen water) en zo konden we dus amberkleurige delen op de kaart verkennen.

Alles kan dus per dag veranderen doordat het ijs afdrijft, bevriest of snel dooit. Dit betekend dat de kapitein en zijn bemanning erg flexibel moet zijn, vooral in een weekend tot mandagmiddag (wanneer we het ijs verkenden) omdat ze werken op gedateerde kaarten.

Ik spendeerde het meeste van de dag op het dek, ondanks de ijskoude temperaturen, om te genieten van het unieke uitzicht en de ervaring.

 
Dag 7 - Faksevagen & Zeipelodden
 
 

Faksevagen

Een expeditiereis is geen stilzittende reis: onze stop in een fjord op Faksevagen met een klim van 150 meter met een ijskoude wind tot de top van de heuvel. We werden wel beloond met een spectaculair uitzicht op de gletsjer en omgeving eens we op de top waren.

Het was een steile klim maar het was geweldig om een goede work-out te krijgen na een spannende dag en voordat we naar het noorden vaarden.

 

 
 
 

Zeipelodden

In de namiddag bezochten we Zeipelodden, wat uniek is daar het een arctische woestijn is. Steencirkels liggen overal en zijn gecreëerd door stilliggend water wat elke winter bevriest en uitzet waardoor het de grotere stenen naar de bovenkant duwt vanuit de permanent bevroren ondergrond. Kleine hoopjes vormen zich en duwen de hellingen naar beneden waardoor rare vormen ontstaan.

De enige planten op het eiland worden gevormd rond resten van dode dieren, inclusief een ijsbeer en twee walvissen, die sommige voedingsstoffen bevatten in deze ruwe omgeving.

 
 
Dag 8 - Andoyane & Monacobreen, Liefdejorden
 
 

Andoyane

Andoyane is een serie van zeven eilanden, omgeven door met sneeuw bedekte zwarte bergen.
Een bepaalde tijd van het jaar is het een schuilplaats voor vogels dat hier komen om te broeden. Het kan roofdieren zoals ijsberen en poolvossen aantrekken om zich te voeden met deze eieren.

Hoewel we het eiland bezochten in de late zomer, waren de meeste vogels al weg vanwege het komende koude weer.

We zagen wel een Koningseider, hordes van kleine alken en veschillende ganzen.

 
 
 

Monacobreen, Liefdejorden

Het toppunt van de dag was wanneer we verder in de fjord naar de statige Monacobreen-gletsjer. Meer dan 5 kilometer groot, strekken de ‘benen’ van de gletsjer over de fjord. We zagen ter plaatse dat er een groot stuk van de gletsjer afbrak, in het water viel en grote golven maakte waarop onze zodiac dobberde. De gletsjer was ontdekt en genaamd naar de ontdekkingsreiziger Prince Albert I van Monaco op een van zijn expedities. Het was een prachtig zicht.



 
 
Dag 9 - Ytre Norskota
 
 
 
 

Hier hebben we een zware klim gedaan op een hoge berg wat gebruikt werd door Nederlandse walvisvaarders in de jaren 1600 om de aankomst van voorbijzwemmende walvissen te zien.
Naar verluid bulkte de zee vroeger van de walvissen waardoor ze de walvissen vingen, doodden en het vet van de walvis opsloegen in houten vaten.

Bijna 200 jagers zijn hier vergaan en zijn geborgen op het eiland onder hout en steen aangezien de grond zo bevroren was dat begraven niet aangewezen was omdat de grond dan zou uitzetten bij het vriezen en de lichamen terug naar boven zou duwen. De Nederlandse walvisvaarders verplaatsten zich uiteindelijk verder daar zij zo aggressief gejaagd hebben dat het aantal walvissen zo fel verminderd was dat het niet meer rendabel was.

De steile heuvel en de hoge klim gaf een spectaculair uitzicht eens we boven aan de top waren. Het hele Silversea expeditieteam keek uit naar deze uitstap aangezien het schip hier nog nooit aangemeerd is geweest.

In de namiddag gingen we naar de Burgerbukta-gletsjer. De baai lag vol met dikke stukken ijs en ijsbergen dat recent afgebroken zijn (dat het lasting maakte voor de zodiacs om er tussen te varen aangezien deze stukken in de motorbladen van de zodiac kwamen). Er waren nieuwschierige zeehonden waarbij we dichtbij konden komen voordat ze in en uit het water tevoorschijn kwamen om op verschillende stukken ijs te komen. Ze hielden ons altijd in het oog…




 
Dag 10 - 14 july Glacier
 
 

14 july Glacier

Op de laatste hele dag aan boord van de Silver Explorer cruise, zijn we de indrukwekkende ’14 july-gletsjer’ gaan bezoeken dat zo genaamd werd door de Fransen als eerbetoon aan ‘Bastille Day’.

We wandelden langs de rotsen en ijsbanken en langs de steile kant van de fjord zodat we op de gletsjer zelf konden staan. Het was een heldere, zonnige dag en de steile trektocht was zeker de moeite waard.

Staan op dat ijs was een merkwaardig moment dat een van mijn mooiste herinneringen van deze reis en omgeving is.

 
Ny Alesund
 
 

Ny Alesund

‘s Namiddags gingen we de historische en nu wetenschappelijke nederzetting van Ny Alesund bezoeken. Het was van hieruit dat Roals Amundsen zijn luchtschip lanceerde om de eerste man te zijn die over de Noordpool zou gaan.

Kolen werden hier ook gemijnd tot er een verschikkelijk ongeluk in de mijnen gebeurde in de Jaren ’60. Nu leven hier in de stations tussen de 30 (winter) en 150 (zomer) wetenschappers van verschillende landen die de Noordpool bestuderen. Hier is ook het meest noordelijke postkantoor!

 
 
Dag 11 - Longyearbyen
 
 
 

Eindelijk kwamen we aan in Lonyearbyen, de grootste nederzetting op Svalbard met ongeveer 2500 mensen. Vroeger was dit het centrum van de koolmijnen en de resten van het luchthavensysteem dat dit vroeger vervoerde van de mijnen naar een centraal verwerkingsprocescentrum zijn er nog steeds. Vandaag de dag is dit gericht op wetenschappelijk onderzoek, universitaire studies en toerisme. Mensen waren hier geisoleerd gedurende de winter totdat de luchthaven eindelijk operationeel werd in de jaren ‘70.

We verlieten het schip en werden meegenomen voor een rondleiding in het museum van Svalbard, de stad en we kregen nog een lunch voor we op de gecharterde vlucht gingen, op terugweg naar Oslo.

Wanneer we op de luchthaven aankwamen, zagen we de gelukkige gasten die met het schip het volgende Noordpoolavontuur gingen meemaken.


     
 
 
     
     
 

Rony Broun, Sales Benelux en Midden-Oosten voor Silversea:

Als u al ‘bijna’ heel de wereld ontdekt hebt, beleef dan ook samen met mij deze unieke reis naar de Noordpool. Een ‘ongelofelijke ervaring’ zou een understatement zijn.

Ontdek de dieren in het wild en de ongerepte natuur van het hoge Noorden terwijl u geniet van de luxe van Silversea.

Rony Broun